|
|
|
Wśród synów Wincentego, którzy stali się przykładem w swym powołaniu do ewangelizowania ubogich, są tacy, którzy wprawili nas w podziw i mogą służyć za przykład do naśladowania. Justyn de Jacobis, wielki apostoł ludności Abisynii (dzisiejsza Erytrea i Etiopia), jest jednym z nich. Urodził się 9 października 1800 r. w San Fele, w pobliżu Neapolu we Włoszech. Był siódmym dzieckiem Marii Józefy Muccia i Jana Chrzciciela de Jacobis. Była to rodzina posiadająca wielkie dobra i głęboką wiarę chrześcijańską.
W 1818 r. Justyn wstąpił do Zgromadzenia Misji w Neapolu. W swej wielkiej pokorze sądził, że nie posiada cech wymaganych do stanu duchownego, ale dzięki Bogu, jego przełożeni byli przeciwnego zdania i zadecydowali, że został wyświęcony na kapłana w dniu 12 czerwca 1824 r. w katedrze w Brindisi, we Włoszech. Przez pierwsze lata kapłaństwa jego główną posługą było prowadzenie rekolekcji dla osób świeckich, kapłanów i sióstr, jak również głoszenie misji parafialnych. Organizował także różnego rodzaju akcje dobroczynne wspierające ubogich.
Wszelkie zadania, jakie mu powierzano, wykonywał w bardzo pokorny sposób, również w duchu posłuszeństwa przyjął służbę na odpowiedzialnym stanowisku wewnątrz Zgromadzenia Misji.
Należy podkreślić jego poświęcenie podczas srogiej epidemii cholery, która wybuchła pod koniec 1836 r. i pustoszyła Neapol. Justyn nieprzerwanie niósł pomoc chorym, nawet z narażeniem własnego życia.
W Abisynii – Erytrei – Etiopii
W roku 1838 kardynał Philippe Franzoni, prefekt Świętej Kongregacji Rozkrzewiania Wiary, miał możliwość spotkania Justyna, gdy był on przełożonym Domu Prowincjalnego w Neapolu. Kardynał Franzoni opowiadał mu o potrzebach ludności Abisynii i początkach tamtejszej misji. Justyn zgodził się pojechać, ale tylko pod warunkiem, że jego przełożeni wyrażą zgodę. Zgromadzenie Misji przyjęło mandat założenia placówki misyjnej i 24 maja 1839 r., gdy Justyn miał 38 lat, został wysłany do Abisynii.
Justyn, podobnie jak założyciel Zgromadzenia Misji – św. Wincenty a Paulo – dozwolił, by w ewangelizowaniu ludzi prowadziła go ręka Opatrzności.
Pan obdarzył Justyna intensywną wnikliwością w tradycję i kulturę Abisynii. Uczył się on języka, żył z ludźmi i pracował nad poprawą relacji międzyludzkich na płaszczyźnie lokalnej.
Był mężem wyprzedzającym epokę w spojrzeniu na inkulturację. W głoszeniu Ewangelii wykorzystywał zwyczaje i kulturę ludności tubylczej. Był także wspaniałym prekursorem dialogu ekumenicznego pomiędzy katolikami i chrześcijanami koptyjskimi.
Przez 20 lat Justyn oddawał siebie na służbę Ewangelii w Abisynii. Był doskonałym towarzyszem i formatorem kapłanów, którzy położyli fundamenty pod rozwój Kościoła Katolickiego w Abisynii.
Justyn de Jacobis, po wielu cierpieniach i prześladowaniach, zmarł 31 lipca 1860 r. na skutek febry, na poboczu drogi w pobliżu Halai w Dolinie Alighedien.
25 czerwca 1939 r. został beatyfikowany przez Piusa XII, a 26 października 1975 r. kanonizowany przez Pawła VI.
|
|
|