|
|
|
Urodzona w 1591 r. w Paryżu, Ludwika była nieślubnym dzieckiem i nigdy nie wiedziała, kim była jej matka. Została jednak uznana i nobilitowana przez ojca, należącego do arystokracji. Kiedy ojciec ożenił się, Ludwika została umieszczona w pensjonacie w klasztorze Dominikanek, gdzie jej ciocia była zakonnicą. To doświadczenie pozwoliło Ludwice na pogłębienie jej drogi wewnętrznej, rozwinęło jej liczne umiejętności intelektualne, jak również pragnienie zostania zakonnicą. Kiedy jej ojciec, Ludwik de Marillac, zmarł i zasoby pieniężne zostały ograniczone, Ludwika zamieszkała w pensjonacie, w którym miała sposobność nabycia licznych umiejętności domowych i organizacyjnych. To doświadczenie dopełniło jej klasycznego wykształcenia o wysokim poziomie oraz dobrze przygotowało do jej przyszłej służby.
 |
|
Ludwika poślubiła Antoniego Legras, sekretarza Królowej Francji, ale jej szczęście małżeńskie było krótkotrwałe z powodu wątłego zdrowia jej męża. Jako młoda mężatka Ludwika swobodnie czuła się w środowisku arystokratycznym Francji, ale równie swobodnie czuła się wśród ubogich, znajdujących się w rozpaczliwej sytuacji. Odgrywała wiodącą rolę wśród Pań Miłosierdzia, organizacji bogatych kobiet, poświęcających się wspieraniu ubogich.
Cierpienie nigdy nie było Ludwice obce. Podczas wojny domowej zostało uwięzionych dwóch jej wujów, piastujących wysokie stanowiska w rządzie. Jeden z nich został publicznie stracony, drugi zmarł w więzieniu. W 1623 r., gdy choroba wyniszczała Antoniego, zmarłego w 1625 r., Ludwikę owładnęła depresja. Podczas modlitwy miała widzenie, w którym zobaczyła siebie służącą ubogim i żyjącą ślubami we wspólnocie. |
Zapisała to „światło” na pergaminie i nosiła przy sobie dla przypominania, że pomimo jej trudności, Bóg kieruje jej życiem. W tym widzeniu ukazał się jej kapłan, którego później będzie utożsamiała z Wincentym a Paulo, swym przyszłym spowiednikiem i współpracownikiem w służbie. W 1629 r., Wincenty a Paulo, który cztery lata wcześniej założył Zgromadzenie Misji (Lazarystów), zaprosił Ludwikę, aby mu pomogła w Bractwach Miłosierdzia działających w parafiach na terenie Francji. Powierzone jej zadania stały się swoistą terapią dla Ludwiki oraz okazały się formacyjne dla jej przyszłych zadań, jak też posługi Rodziny Wincentyńskiej. Ludwika przeprowadzała wizytacje, aby upewnić się, co do jakości pełnionej służby; sprawdzała rozliczenia finansowe i raporty zarządzających Bractwami oraz zachęcała pracowników i wolontariuszy, aby widzieli Chrystusa w tych, którym służą.
Dzięki tej pracy lepiej poznawała potrzeby ubogich, rozwijała wrodzone sobie umiejętności w dziedzinie zarządzania i administrowania oraz rozeznawała, jakie struktury byłyby najefektywniejsze dla służby. 29 listopada 1633 r. rozpoczęła w swoim własnym domu formację młodych kobiet, by mogły odpowiedzieć na potrzeby ubogich, czerpiąc wsparcie z życia wspólnotowego. Z tych skromnych początków zrodziła się wspólnota Sióstr Miłosierdzia. Ludwika zapewniła kierowanie i administrację stale rozwijającej się sieci posług zainspirowanych przez nią i Wincentego.
Ludwika, która zmarła 15 marca 1660 r., tylko na kilka miesięcy przed Wincentym a Paulo, została ogłoszona Świętą Kościoła w 1934 r. W 1960 r. papież Jan XXIII ogłosił ją Patronką Wszystkich Dzieł Charytatywnych. Jako żona, matka, nauczycielka, pielęgniarka, opiekunka społeczna i założycielka Zgromadzenia może być wzorem dla wszystkich kobiet. Dzisiaj żyje w ok. 20 tys. Sióstr Miłosierdzia służących na całym świecie, jak również w ich licznych świeckich współpracownikach.
WSPÓŁPRACOWNICY I PRZYJACIELE
Wincenty i Ludwika razem kierowali Bractwami Miłosierdzia i Zgromadzeniem Sióstr Miłosierdzia. Razem odkrywali wołanie najbardziej wydziedziczonych swojej epoki. Bardzo się różnili, ale ich współpraca jest dobrym świadectwem tego, co może uczynić dwoje ludzi ożywionych głęboką miłością Boga i bliźniego.
Czytaj więcej…
|
|
|