|
|
|
Wincenty a Paulo urodził się w rodzinie chłopskiej 24 kwietnia 1581 r., we wsi Pouy w południowo-zachodniej Francji. Studiował na Uniwersytecie w Tuluzie, w wieku 19 lat został wyświęcony na kapłana, a dalsze lata studiów uzupełnił w Rzymie, by powrócić do Paryża pod koniec 1608 r.
 |
|
Tutaj Wincenty znalazł się pod wpływem mądrego przewodnika duchowego, Piotra de Berulle, który stopniowo pomógł mu dostrzec, że pomoc innym jest o wiele ważniejsza niż pójście za osobistymi ambicjami. Przez kilka lat Wincenty pracował jako proboszcz parafii w Clichy, blisko Paryża. W 1613 r. powierzono mu wychowanie dzieci generała galer francuskich, a w 1617 r. został mianowany kapelanem galerników. Wincenty był zatroskany o wieśniaków w posiadłościach generała, z powodu straszliwych warunków, w jakich żyli. Do 1625 r. wywarł wpływ na wielu młodych mężczyzn, wśród których było kilku księży, którzy dołączyli do niego tworząc wspólnotę nazwaną Zgromadzeniem Misji, często znaną jako „Lazaryści”. Wincenty i jego przyjaciele pracowali z ubogimi mieszkańcami wiosek z okolic Paryża, pouczając ich o Jezusie Chrystusie i Dobrej Nowinie oraz pomagając im w uzyskaniu pożywienia i odzieży. |
Wincenty wspaniale „pracował w sieci” i umiał współpracować. Utworzył liczne stowarzyszenia dobrze sytuowanych osób świeckich, w szczególności Pań Miłosierdzia, najpierw w Paryżu, a następnie w całej Francji. Wincenty zachęcał ich do pomocy ubogim przez ofiarowanie im części swojego czasu i pieniędzy. Założył kilka szpitali, m.in. jeden w Marsylii dla skazanych na galery. Kilka razy był proszony o wystąpienie w roli mediatora w wojnach religijnych, które rozdzierały Francję. Z Ludwiką de Marillac, utalentowaną i wrażliwą przyjaciółką, dał początek pierwszej grupie kobiet całkowicie poświęcających się dziełom miłosierdzia poza klasztorem, grupie nazwanej Siostrami Miłosierdzia.
Wincenty był bardziej człowiekiem czynu niż teorii. Był pragmatykiem, a jego duchowość była naznaczona prostotą, realizmem i praktycznością. Patrzył na Chrystusa jako swego mistrza i próbował przekładać przesłanie Ewangelii na konkretne sytuacje życiowe.
Organizator w sensie praktycznym, był on również człowiekiem głębokiej wiary, modlitwy oraz mistykiem. Ogromny zakres posług, stworzonych na rzecz ubogich, był czymś więcej niż zwykłą filantropią. Służba ta była zakorzeniona w ewangelicznej wizji Mt 25, gdzie Jezus mówi:
„Cokolwiek uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście to uczynili.”
Wincenty zmarł 27 września 1660 r. Został kanonizowany przez Kościół Rzymsko-Katolicki w 1737r.
|
|
|